Mijn wil

Geprikkeld gooi ik dekens van mij af, plasdrang heeft mij gewekt. De wekker geeft 03.00 uur aan. Slaperig strompel ik naar de badkamer. Op de tast weet ik alles te vinden. Ik ga zitten. De druk in mijn blaas verdwijnt onmiddellijk. Opluchting. Terug in mijn bed hoor ik buiten steeds luidruchtiger jongelui praten over hun belevenissen. Geïrriteerd trek ik dekens over mijn hoofd. Ik krijg het te warm, sla de dekens weer terug en ben wakker. Ze lopen de straat uit, langzaam wordt het geluid minder. Mijn slaap is met hen vertrokken. Het is weer stil.
De toestand waarin ik mij bevond was zo heerlijk. Ik had er geen weet van. De slaap onderga je onbewust, bewust word je van die gelukzaligheid als je wakker wordt. Je verlangt bewust naar die onbewuste gelukzaligheid. Iedere dag verlang je ernaar. Je hoopt dat je er zonder strijd in mag glijden, omdat je weet dat de slaapstrijd je wakker houdt.
Ik realiseer mij dat het Koninginnedag is vandaag, het is donderdag en daardoor zijn vrijdag veel mensen vrij. Koninginnedag 30 april 2009. Vandaar de jongelui, het weekend is voor hen al begonnen.
Ik, ik heb sinds twee jaar elke dag weekend. In februari volgend jaar, de vijfde, word ik 65 jaar. Over hoeveel maanden eigenlijk?, mei, juni, juli, augustus, september, oktober, november, december, januari. Negen maanden.
Nu, nee, nu 65 jaar geleden ben ik verwerkt! 65 jaar geleden spoot witte vloeistof een ruimte binnen. Niet minder dan 100 tot 650 miljoen zaadcellen gingen 65 jaar geleden op zoek naar een eicel. Velen zijn aangekomen en beukten op de celwand. Eén daarvan had zoveel levenswil dat hij de eicelwand kon doorboren en zich naar binnen wrong. Waarna de natuur haar werk vervolgde. Een nieuw mensenleven werd gemaakt. Mijn leven. Wat is er met de andere miljoenen zaadcellen gebeurd? Miljoenen levende zaadcellen sterven bij elke zaadlozing. Waarom is de natuur zo moordlustig, zo meedogenloos. Waarom heeft de natuur miljoenen zaadcellen nodig om er één te laten overleven en voor het verwekken van mij? En dat niet alleen bij de dieren. Hoeveel zaadjes levert een bloem, plant of boom om één ervan tot ontwikkeling te laten komen?  
In de zevende week na de binnendringing van de zaadcel wordt in het Y-chromosoom van die cel het meester-gen voor slecht een paar uur ingeschakeld, en worden mannelijk genen en chromosomen ontwikkeld tot mannelijk mensenleven.
Mijn moeder en vader hebben 65 jaar geleden de natuur het startsein gegeven mij te laten ontwikkelen. Waarom ik? Waarom mij? Waarom in oorlogstijd? Eind april, begin mei 1944. Mijn vader was kort daarvoor teruggekomen uit Polen. Het Nederlandse Rode kruis had een algemene oproep gedaan onder militairverplegers, zich op te geven als vrijwilliger. Vrijwillig als verpleger Nederlandse militairen verplegen in Duits krijgsgevangenschap. Nederlandse militairen in Duits krijgsgevangenschap in Polen hadden daar geen verpleegkundige hulp, volgens het Rode Kruis. Hij is er bijna een jaar geweest, sprak er nauwelijks  over. Ik heb hem nooit gevraagd of hij niet genoeg ellende had gezien om mij nog te verwekken. Daarvoor is hij te vroeg overleden, en ik was te jong.
Ik word weer wakker, moet weer plassen, de wekker geeft nu 05.30 uur aan. De leeftijd, denk ik. De plasprocedure gaat automatisch. Terug, hoor ik autodeuren klappen en stemmen. Ik kijk uit het raam, schemer, het wordt licht. Zie de buren en buurmeisje tassen, kratten, kleding in de auto laden onder gedempt stemgeluid. Koninginnedag, rommelmarkt. Vroeg uitstallen. De eerste kopers zijn er al vroeg bij. Wij doen dat niet meer. De ervaring heeft geleerd dat eenzelfde hoeveelheid ’s morgens weggebracht wordt als ’s middags terugkomt. De inhoud verschilt slechts in detail, omdat er naast verkocht ook gekocht wordt. Het plezier is het erbij zijn, in het veranderen van hetzelfde.
De wekker gaat af, het is acht uur. Ik weet het weer: Koninginnedag. Koninginnedag is de laatst decennia een volksfeest geworden, het populairste volfeest. De Nederlandse families trekken hun steden en dorpen in om te vieren. Allerlei evenementen worden op touw gezet die gezelligheid uit stralen. Dit jaar is Apeldoorn de stad waar ‘s land camera’s op gericht staan. Daar komt de Koninklijke familie onder het volk. In ons stadspark is er de jaarlijkse rommelmarkt. Speelgoed, huisraad en kleding wordt spotgoedkoop aangeboden. De aanbieder hoopt dat hij er vanaf komt, zodat er weer ruimte op zolder ontstaat. Ook wij maken ons jaarlijkse ochtendrondje over de markt. ’s Morgens is het nog niet druk, zodat we vroeg langs de kramen trekken. We komen nooit met lege handen thuis. De laatste jaren staat ons kleinkind in de belangstelling. Terug, thuis blijkt Apeldoorn alle activiteiten gestopt te hebben, meldt de TV. Een balk onder in beeld meldt ook dat Rotterdam alle officiële activiteiten heeft afgelast. Amsterdam gaat waarschijnlijk volgen.

 

 

Grote ontsteltenis, ongeloof en afschuw heeft Koninginnedag doormidden gekliefd. De ochtend begint met plezier, vertrouwen en hoop. De middag begint met moord, bloed en tranen. Iemand is vandaag, op Koninginnedag, de dag van de Hollandse gemoedelijkheid, kinderlijke eenvoud en truttigheid waar wij ons zo wel bij voelen, zomaar in een auto met hoge snelheid door toeschouwers gereden die voor dranghekken stonden. Daarna nog tientallen meters en komt tegen De Naald tot stilstand, Total loss.  Kinderen, meisjes, jongens, vrouwen en mannen vlogen de lucht in, doodgereden of gewond. Wat kan iemand dit laten doen? Zijn wil tot leven moet gedood zijn. Door angst tot leven? 'Als ik niet een menselijk leven mag leven dan de ander ook niet. Zeker de Koninklijke Familie niet,' kan hij gedacht hebben.
De veroorzaker van de slachting woonde alleen, op zichzelf, was werkeloos geworden en zou zijn woning moeten verlaten, melden de media. Zijn leven had waarschijnlijk de aardigheid verloren en eenzaam lijden werd niet acceptabel gevonden. De werking van zijn daad doet denken aan verblind zelfmedelijden. De beelden tonen een wilde rit, een kamikaze rit, waar de dood gezocht wordt. Maar ik niet alleen, was misschien het motief. Iedereen in Nederland zal het zien. De rit eindigt tegen De Naald. Of dat ook de bedoeling was, blijft voor altijd een onbeantwoorde vraag. De bestuurder en zeven omstanders hebben het niet overleefd. Ook een zwaar gewonde en acht licht gewonden zijn het gevolg, maar zijn herstellende. Het is een droevige Koninginnedag geworden, een zwarte dag. Moeten we terugdeinzen voor iemand die zijn leven publiekelijk wil beëindigen in het doden en verwonden van zoveel mensen? Kunnen we ons wapenen voor tegen mensen die tot dergelijke handelingen in staat zijn? Ik heb er geen vertrouwen in dat we ons kunnen beveiligen tegen een dergelijk individueel voornemen. We zullen moeten leren leven met uiterst onverwachte situaties en er het beste van hopen. De bestuurder kan het ‘helaas’ niet meer navertellen.

Eén zaadcel heeft zich kunnen nestelen in de eicel. Mensvorming werd gestart door celdeling, waarin alle eigenschappen voor een uniek individu, een nieuwe mens. Ik. In oorlogstijd, de geallieerde troepen waren nog niet geland, D-day was pas op 6 juni 1944. Ik weet niet of mijn ouders op de hoogte waren van een bevrijding in planning. Een komende landing in Normandië, Frankrijk. Toch werd ik verwekt. Misschien wilden ze dat wel niet en werd een condoom gebruikt. Bestonden die toen wel? En als ze al bestonden waren ze dan toen voor een volk in oorlogstijd beschikbaar, betaalbaar of veilig? Ik ga er maar van uit dat ik verwekt door jonge mensen in wilde en hartstochtelijke omhelzing, mijn vader terug uit Polen, met de bevruchting als natuurlijke resultaat. Een resultaat van dierlijke verstrengeling die de natuur heeft ontwikkeld om nieuw leven te verwekken. De soort moet in stand gehouden worden. Een natuurlijk gedrag om de levenswil door de geven in de vorm van nieuw leven. De soort in stand houden betekent de levenswil, wil tot leven, in stand houden. Flora en fauna zijn continu werkende de soort in stand te houden, de levenswil door te geven. Daardoor is ieder individueel leven, plant, boom, vis, aap, mens ontstaan. Miljoenen, miljarden zaad en eicellen ontstaan om de soort in stand te houden. Lukt dat niet dan evolueert de soort in een andere soort om levenswil door te geven. Wil tot leven is de oerdrang die leven doet ontstaan. Andere verklaringen, redeneringen zijn verzonnen. Deze zijn verzonnen om de eenvoudigste, meest voor de handliggende en daardoor de beste, te verbloemen. De vertwijfeling slaat dan toe, met: ‘Het kan toch niet zo zijn dat wij alleen maar leven om leven door te geven? Er moet toch meer zijn?’ Het enige zijn van leven heeft als doel leven doorgeven. Als die taak heeft plaatsgevonden, de doorgeeftaak, kan de levende sterven. De taak is volbracht.
De doorgeeftaak staat ver af van de lichamelijke stoei, streel en vrijpartijtjes met als doel het lichaam te bevredigen. Ook al vindt hierbij geslachtsgemeenschap plaats en wordt nageslacht verwekt. De leegte na de seksuele bevrediging is zo voelbaar en tergend dat de hoop op een nieuwe bevrediging vaak direct opwelt. Omdat bij de seksuele bevrediging het doel is: het genot van de handelingen.      
De doorgeeftaak toont zich als twee geslachten zich tot elkaar aangetrokken voelen, en weten waarom dat is. Een gevoel van bij elkaar te horen. Na een enkele ontmoeting weten dat ze elkaars maatje zijn, elkaar al eeuwen kennen. De natuur weet personen te selecteren met die eigenschappen die de best mogelijke combinatie vormen voor juist nageslacht. De best mogelijke combinatie om de soort in stand te houden. Personen die een dergelijke combinatie vormen voelen dat, weten dat onbewust van elkaar. Zij kunnen dat niet verklaren, weten niet waarom juist die persoon past. Vaak wordt dat verklaard met liefde, liefde op het eerste gezicht of iets dergelijks. Als je aan ze vraagt: ‘Schrijf eens waarom je juist bij haar of hem wilt zijn,’ komen ze niet verder dan een enkele korte zin. Iets in de buurt van: ‘Ik mag haar of hem erg graag. We horen bij elkaar.’
Ook een binding van gelijke geslachten kan tot een best mogelijke natuurlijke combinatie leiden. Nageslacht is dan wel niet mogelijk, maar het natuurlijk instinct selecteert de juiste combinatie van eigenschappen voor het in stand houden van de soort. Het geslacht is van een lagere orde. Zodat ook gelijke sekse een natuurlijk juiste combinatie kunnen vormen. De selectie is vaak zodanig dat natuurlijk  juiste combinaties nogal eens ver af staan van de wensen van  ouders, familie, traditie, cultuur, religie enzovoorts, enzovoorts en enzovoorts. De natuurlijk juiste combinatie heeft als doel de soort in stand te houden. De natuurlijke streving staat ver boven het door de mens bedachte. De natuurlijke streving is instinctmatig en ongrijpbaar voor ons mensen.
Daardoor komen personen bij elkaar waarvan de naasten, familie en vrienden, dat niet kunnen begrijpen. Op de weg naar een vaste relatie zie je vaak dezelfde uiterlijke verschijnselen van de personen vervangen worden door andere personen totdat bepaalde gegevens ook passen en een relatie vast wordt. Soms een plotselinge instinctieve drang, een weten van bij elkaar willen zijn in een flits, tussen onbekenden. Een ondefinieerbare intieme aantrekkingskracht van bij elkaar horen een uiting van onze diepste drijfveren, onze hartstochten, onze levenswil, onze wil tot leven. Aantrekking, contact door de geest, van wederzijds gevoel tot voltooiing, waarin het uiten van de doorgeeftaak zich geleidelijk versmelt met z’n tweeën één voor altijd, een eenheid een geheel. Innig natuurlijk contact zorgt voor de vervulling van de doorgeeftaak en is de uiting van een natuurlijk bij elkaar horen. Van individuele eigenschappen die het best bij elkaar passen als dat contact ook plaats zou vinden. Onze lichamelijk meetinstrumenten, de zintuigen, geven dit door aan ons instinct. Die zien, ruiken, horen, spreken en voelen de juiste persoon. Als relaties de natuurlijke taak hebben volbracht blijven ze alleen bij elkaar als onderling respect en elkaars genegenheid blijft boeien. Dan wel als de opvoedkundige taak samen uitgevoerd wil worden. Als ook die taak is volbracht gaat nog al eens ieder zijn weg. Ook al zijn respect en genegenheid verdwenen, een natuurlijk proces, kan samenblijven belangrijk zijn om te kunnen overleven. Wanneer beiden apart kunnen overleven gaat vaak ieder zijn weg. Allerlei therapieën die relaties willen bestendigen, waar respect en genegenheid zijn verdwenen, zullen geen duurzaam effect sorteren. Zijn alleen van belang voor de therapeut. Elk zijn eigen weg is de minst slechte.
We komen allemaal in ons leven een aantal keren personen tegen waarvan ons beider natuur ontvangt en zendt dat een match wenselijk is en de doorgeeftaak vervult zou moeten worden. We weten ook dat een samenzijn zeer aangenaam kan zijn, voor een bepaalde tijd. Na die tijd kan alleen respect en genegenheid een de relatie in stand houden. De vraag zal zijn of de relatie kan voortbestaan in een huiselijke omgeving. Denk eens de familie en of kinderen die je er allemaal bij krijgt. Die allemaal inbreken op jouw manier van doen. De ervaring leert dat een dergelijke relatie kortstondig zal zijn, een paar jaar misschien. Daarna wordt uitgevaren, opzoek naar een nieuwe relatie een nieuwe haven. Het hoppen weer gestart wordt.        

Bij flora en fauna is de doorgeeftaak opvallend zichtbaar in het voorjaar. Zaadjes en zaden ontluiken dan op grote schaal waardoor nieuwe bloemen, planten en bomen tot ontwikkeling komen. De levenswil het dier appelleert aan de doorgeeftaak van leven. Sommige diersoorten moeten een zeer harde strijd voeren om de doorgeeftaak te vervullen. Paling, aal, zwemt duizenden kilometers om op de paaiplaats te komen, de Sargossa Zee bij de Bermuda-eilanden. Aallarven worden geboren en groeien tot glasaaltjes, de oudere dieren sterven en de jongeren teruggaan naar hun oorspronkelijk leefgebied, met in hun zog de glasaaltjes. Als de tijd daar is gaan ze de zwemtocht weer aanvangen omdat de doorgeeftaak zich aankondigt. Waarom juist die plaats de verwekking van nageslacht de natuurlijk beste is, zullen we wel nooit te weten komen.
Dat die doorgeeftaak met zware strijd gepaard gaat en soms niet overleefd wordt kunnen we zien bij de spin, de zwarte weduwe. Vooral het (kleinere) mannetje van de zwarte weduwe is dikwijls het slachtoffer van de gevaarlijke beet van het vrouwtje. Na de paring moet hij zich snel uit de voeten maken om te voorkomen dat zijn partner haar naam eer aan doet.
De natuurlijke taak is leven doorgeven, de levenswil laten voortbestaan. Als leven niet mogelijk is in natuurlijke omstandigheden, beëindigt de natuur het leven. In de dierenwereld worden niet levensvatbare jongen verstoten. Er zijn mensen die van mening zijn dat mensen iets bijzonders zijn. Een bijzonder wezen in de natuur. Verheven boven het dier. Niet geëvolueerd uit de natuur, maar gecreëerd door een creator, geschapen, gemaakt. Ons zijnsprotocol, ons DNA wijkt marginaal af van het voorouderlijk dier DNA. Zou de creator de marge aangebracht hebben? Zou hij de moeite genomen hebben voor die minimale kwinkslag? Een ieder mag denken wat het wil, ook ik. De natuur laat levensvatbaar leven voorbestaan, waarborgt de soort. Niet levensvatbaar leven, leven dat niet te leven is mag beëindigd worden. De natuur is ingesteld op een levenswil die de soort gezond kan laten voortbestaan. Bij onjuiste leefomstandigheden, om de soort te waarborgen, sterft de soort uit. De levenswil is ons overgeleverd, hebben wij van onze voorouders, is het wezen van alle leven in de natuur. Dat houdt leven in stand, door het door te geven. Het is de enige taak van leven, leven doorgeven, de doorgeeftaak.  

Mijn moeder en vader hebben na mijn verwekking nog vijf kinderen verwekt, waarvan er een maar kort geleefd heeft. Zij hebben zich ruim gekweten van hun taak. De doorgeeftaak van leven. Onze levenswil is de krachtigste uiting van ons bestaan. De levenswil is onverbiddelijk en meedogenloos. Sociaal inlevingsvermogen, empathie en altruïsme worden als luxe verschijnselen van leven direct met voeten getreden als de soort wordt bedreigd of beknot. Bij een scheepsramp gaan eerst kinderen en hun moeders in de reddingssloepen. Het kind en verzorger eerst, de soort moet voortbestaan. Kind boven ouders. Kleinkind boven kind. Moeder of vader offert zonder bezwaar voor het leven van zijn kind. Bij definitief vertrek van kinderen met kleinkinderen naar een ander land, zijn de achterblijvers het diepst bedroefd over het niet of nauwelijks nog zien van hun kleinkinderen. Het voorbestaan van leven wordt door grootouders onbewust als dé taak van de natuur beleefd. ‘Ik zie mijn kleinkind niet meer,’ is daar de verwoording van. Een gevoel dat dicht in de buurt komt van het overlijden van het vertrekkende kleinkind. ‘Je ziet ze niet opgroeien,’ is het trieste relaas. In de hoop dat je nog mee mag maken dat ook zij de doorgeeftaak realiseren.

Mijn wil toont zich op verschillende manieren. Als primaire wilsuiting in de vorm van mijn harsttochten, gevoelens en hoop, waardoor nogal eens het dappere in mij wakkergeschut wordt: ‘Doe wat!’
De wilsuitingen ervaren we in lichamelijke handelingen en geestelijke activiteiten. Lichamelijke handelingen als de keuze van eten, drinken en seks. Geestelijke activiteiten als denken, redeneren en dagdromen.
Bij de geboorte merkt de moeder het al snel in de mate waarin het kind vanuit zichzelf handelt. De wil tot eten, kruipen, lopen. Als iets niet naar tevredenheid wordt vervuld, gaat dat vaak gepaard met een duidelijk hoorbaar en zichtbaar ongenoegen. Met krijsen, trappen en slaan met de armen wordt dat duidelijk gemaakt. ‘Zij heeft een willetje hoor,’ laat de moeder weten.  Het dappere dat we zien bij een kind dat leert lopen. Als het voor het eerst zich optrekt aan een tafeltje. De handen loslaat en staat te wiebelen op de beentjes. Na een paar tellen zakt het bruusk door de beentjes op de billen. Het gaat weer staan en valt. Het trekt zich weer op en valt. Het blijft doorgaan met vallen en opstaan. Dan volgen de eerste stapjes, valt. Totdat het vallen heeft plaatsgemaakt voor staan en lopen. Met staan en lopen is een nieuwe ontwikkelingsfase ingegaan. Er zullen er nog vele volgen. Waarbij telkens het handelen vanuit zichzelf gericht is op het juiste. We weten heel goed van nature wat dat juiste is. We weten heel goed of dingen goed zijn. Al het andere in ons aangepraat.
In de sport zie je regelmatig dadendrang in de voorbereidingen tot een wedstrijd, seizoen of wereldspelen, die soms grote en zware offers vragen. Sommige wielrenners fietsen in de wintermaanden 20.000 km als training voor zomerseizoen. Dat getuigd van een groot doorzettingsvermogen. Onverschrokken, onverstoorbaar handelt hij in het belang van het goede. Hij houdt stand omdat het edel is.
Bij ons in het winkelcentrum sprongen enkele mensen die winkelden bovenop twee jonge mannen die gemaskerd uit een horlogezaak kwamen. De overvallers hadden tassen in de ene en een wapen in de andere hand. De winkelden vertrouwden zichzelf instinctmatig en overmeesterden de overvallers. De politie hoefde ze alleen maar af te voeren. De tassen bleken vol gouden en zilveren armbanden, kettingen en horloges.
Wij raken meestal gecharmeerd door die situatie of omstandigheid die we denken aan te kunnen. Dat kunnen nieuwe, onbekende situaties of omstandigheden zijn die om opheldering of om een oplossing vragen. We raken er door geboeid omdat we denken of weten in staat te zijn ze te kunnen oplossen en voelen ons door de gegeven situatie of omstandigheid uitgedaagd. We voelen ons de aangewezen persoon om de uitdaging aan te gaan. Al weten we dat de weg lichamelijke en geestelijke werkkracht zal vragen. Misschien heel veel werkkracht. Maar we weten ook, dat we er toe in staat zijn. We voelen dat we het kunnen. We gaan de uitdaging aan omdat we intuïtief weten dat de ‘overwinning’ al is veiliggesteld. De uitdaging aangaan doen we met plezier. Het zijn die situaties en omstandigheid die bij onze natuur passen. Ze zijn individueel daarom verschillend van mens tot mens. Dat wat van nature bij onze individualiteit past, vinden we fijn om te doen. Wat we op die manier leren, zal tot leven komen.