Excerpt of the book: The new Asian Hemispher by Kishore Mahbubani
The need to develop a better understanding of our world has never been greater. We are now entering one of the most plastic moments of world history. The decisions we make today could influence the course of the twenty-first century. But it is clear that the worldviews of the leading Western minds are trapped in the previous centuries. These minds cannot even conceive of the possibility that they may have to change these worldviews to understand the new world. Unless they do, we could make disastrous decisions.
The best illustration of a disastrous decision is the decision by the U.S. and UK to invade Iraq in March 2003. The Americans and British had benign intentions: to free the Iraqi people from despotic rule and to rid the world of a dangerous man, Saddam Hussein. Neither Bush nor Blair had malevolent intentions. Yet, the mental maps that they brought to understand Iraq were mired in one cultural context: the Western mindset. Many Americans actually believed that invading American troops would be welcomed with petals thrown on the streets by happy Iraqis. The idea that any Islamic country would welcome western military boots on its soil defies belief. The invasion and especially the occupation of Iraq will go down as one of the most botched operations in human history. Yet even if it had been well-executed, it was doomed to failure. In 1920, as secretary for war and air, Winston Churchill could use poison gas to quell the rebellion of Kurds and Arabs in British-occupied Iraq. He said, "I am strongly in favor of using poisoned gas against uncivilized tribes." If Blair had tried the same in 2005, he would have been crucified. The world has moved on from this era. Sadly, Western mindsets have not moved on.
A note from Kishore Mahbubani
For over two decades, I have lived the life of a nomadic intellectual, absorbing ideas at great intellectual watering holes, like Davos and Aspen, Ditchley and Pocantico. Initially, I was overwhelmed by the confidence and energy of Western intellectuals. They had sharp minds, always producing new insights as they spoke.
It has come as a huge personal shock for me to see this same group of Western intellectuals now becoming totally blind to emerging new realities. At a time of rapid change, these Western minds remain complacent and smug. I tried to puncture this smugness in my speeches and columns. Sadly, I failed. They could not see that we are moving from a monocivilizational world to a multi-civilizational world.
These failures taught me a lesson. The only way to persuade the West of the need to change mindsets was to try and develop an alternative weltanschauung. That is the ambitious goal of this book. If we do not wake the West up from its intellectual complacency, we are headed for trouble.
De Olympische Spelen in Beijing 2008 hebben laten zien dat China zich zeer snel ontwikkeld. Ontwikkelingen die ook zich ook in anderen landen in het oosten manifesteren. Het oosten wil zich en zal zich ontwikkelen op een wijze zoals ze dat zelf wil. Het oosten wil een implosie die de Sovjet Unie heeft moeten ondergaan, na de val van de muur, voorkomen. Toen stond het westen stond erbij en keek erna. Toen werd de slangenkuil handen wrijvend door het westen aanschouwd, van ‘zie je wel’. Het westen heeft zich vergist. Rusland is uit dat dal gekropen en het oosten manifesteert zich. Ontwikkelingen die zich beduidend sneller voordoen als het westen voor mogelijk heeft gehouden. Het westen kan dat niet of moeizaam accepteren. Maar het moet. De tijd dringt. Dit geldt evenzeer voor ontwikkelingen in het middenoosten. Ook voor die regio worden de mensen voor ‘achterlijk’ gehouden, door veel westerlingen. Ook hier zou het spreekwoord kunnen gelden: ‘De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet’. Iran moderniseert razend snel. Het merendeel van de bevolking gedraagt zich westelijk. Overigens of dit een meerwaarde is? De bevolking in het middenoosten wil geen oorlog. Het zijn groepjes die zich uiten.
Jongeren uit het oosten die zich scholen in het westen blijven niet in het westen, maar keren terug om hun land te ontwikkelen. De tijd dat het westen de wil oplegde aan de rest van de wereld is voorbij. De tijd dat 10 procent van de wereld bevolking aan 90 procent haar wil oplegde word niet meer geaccepteerd. Een terecht.
Het wordt hoog tijd, haast geboden, om elkaar te respecteren. Samen dingen zodanig ontwikkelen dat we samen kunnen leven. Het westen moet drie stappen terug doen om samen verder te kunnen. De westerling en de oosterling zouden kunnen zeggen: ‘Je bent anders, maar ik wil proberen je te begrijpen’.
Opkomst van het oosten
De neergang in het westen, vanaf ongeveer 1980, heeft rond die tijd een westerse economische bewustwording doen ontstaan in het oosten. De oosterse mens maakt steeds meer kennis met westerse verworvenheden, weelde, door radio en TV en in de ‘betere klassen' raakt de westerse cultuur een gevoelige snaar, ze wordt 'hot'. Vakantiegebieden bezocht door de westerling worden zodanig ontworpen dat zij van alle westerse gemakken zijn voorzien, zodat ook het ‘volk' er kennis van kan nemen. De gesloten oosterse maatschappij begint scheurtjes te vertonen, zodanig dat het westerse vermaak, met apparatuur, naar binnen kan dringen. Dit werd en wordt niet door iedereen verwelkomd. Het burgerlijk- en of religieusbestuur kwam en komt in sommige gebieden cq landen heftig in verzet. Maar de bevolking wil vrede, wil leven.
De ontwikkelen zijn niet meer te stuiten. Het westen begint zelfs afhankelijk te worden van producten uit het oosten, deze zijn tot nu toe veelal ontworpen door het westen. Landen als China, India en Pakistan ontwikkelen zich de laatste jaren dermate snel, dat de economie door de overheid met zeer veel moeite onder controle gehouden kan worden. Overigens kennen deze landen grote gebieden waar schrijnende armoede heerst en oude sociale structuren die een bedreiging vormen voor een vredige toekomst. De oosterse mens wil graag meeprofiteren van de weelde die in het westen waait. Zij heeft daar veel tot zeer veel voorover. Zeker waar al geproefd is van de mogelijkheden ontstaat de ambitieuse werksfeer van 'de beste' willen zijn. Daar waar de oosterse mens goederen voor het westen 'mag' produceren wordt zeer hard gewerkt, tegen lage lonen. De verdiensten worden vaak gebruikt om studie te bekostigen. De producten worden overwegend in het westen verkocht, maar of dit decennia zal duren? Of het decennia zal duren dat de schreinende armoede, uitbuiting, honger en overstromingen ondergaan worden?
De open westerse maatschappij heeft een vindingrijke, creatieve, flexibele cultuur met een vrije geest en een functioneel denkvermogen ontwikkeld. Of de gesloten oosterse maatschappij de vaadigheden kan ontwikkelen die de basis vormden voor de ontwikeling van de westerse maatschappij ligt in de toekomst. Dat levende wezens een zeer groot aanpassingsvermogen hebben om te overleven heeft het verleden bewezen. De oosterse cultuur waar de discipline van werken en gehoorzaamheid algemeen aanwezig is zal als voedingsbodem dienen om de trijd te leveren, om datgene waarmee kennisgemaakt is te behouden en uit te bouwen.
Sommige gesloten oosterse maatschappijen gaan langzaam open. De oosterse cultuur die naar binnen gericht is, waar gevoel en mystiek een belangrijke rol spelen, maakt kennis met de westerse cultuur die naar buiten gericht is, waar rede en rationaliteit een belangrijke rol spelen en omgekeerd maakt de westerse cultuur kennis met de oosterse cultuur.
De ultieme gedachte:
Ik hoop dat beide culturen er iets moois van maken , er een betere wereld ontstaat door samen leven, een wereld creëren die een thuis zou kunnen worden.