Andre  Rieu

Aan het einde van de gymnastiekles wordt er altijd een spelletje gespeeld. Dat wordt gedaan om de vervelende oefeningen te compenseren, met dat wat leuk gevonden wordt. Dan wordt de gymles toch nog fijn afgesloten met vrolijke gezichten, anders rest er slechts chagrijn.
Daarom sloot de vader van Andre Rieu zijn concerten altijd af met een klassieke meedeiner zodat de zaal de zware kost kon verteren. Het was hem opgevallen dat als zijn vader de concerten op die manier afsloot, de zaal dan pas enthousiast reageerde. De zaal liet zich dan pas horen en deinde volop mee op de melodie. Er ontstond dan pas een feeststemming. Tijdens het officiële gedeelte was het doodstil in de zaal en stonden de gezichten strak.
Andre Rieu vatte het plan op om het volk te verlossen van dat officiële gedeelte, door dat over te laten aan de kenners. Hij ging concerten samenstellen die voornamelijk bestonden uit de klassieke meedeiners. De kenners hadden er geen goed woord voor over. Maar het resultaat spreekt voor zich. Zeer veel mensen zich laten amuseren door de meedeiners, ze genieten, hebben plezier, vinden het leuk. Alom wordt Andre Rieu nu gezien als een kundig vakman en commercieel geslaagd.
Hij is de uitdaging aangegaan om de klassieke meedeiner als meedeiner aan te bieden. Het was spannend of dat zou lukken. Continu nadenken over werkwijzen, om dat wat je wilt bereiken ook te realiseren. Dat geeft plezier, dat vind je leuk om te doen. In het klein begonnen is Andre Rieu nu, een ster van wereld formaat. En zoals gebruikelijk wordt hij nageaapt.

Het vermelden van nu wel algemeen bekende gegevens, heeft zijn rede. Ik werd geraakt, blij verrast en overtuigd eind 2008. De bel werd weer eens geluid.

Als eerste werd ik geraakt.
In het december nummer van Intermediair wordt gerapporteerd over een jonge man die een manier weet om “die ov-chipkaart om zeep te helpen”. Het aansprekende van zijn verhaal vond ik de manier waarop hij zijn schooltijd beleefde en hoe hij thuis leerde.
“Vanaf mijn zevende zat ik al achter de computer te prutsen, het ding overhoop te halen. Dat werkt het beste, spelenderwijs dingen ontdekken: zo werk ik nog steeds. Op school deed ik jarenlang met lichte tegenzin mijn ding; thuis op de computer kon ik me uitleven.”
Voor leerlingen in het middelbaar onderwijs wordt de tijd over het algemeen uitgezeten, met de hoop op een diploma. Samen met schoolvriendinnen en vrienden proberen ze er het besten van te maken. Het onderwijs wordt saai gevonden en sluit nauwelijks aan bij hun belevingswereld, hun werkelijkheidsgedachte.

Als tweede werd ik blij verrast.
Het boek van Eveline Crone, Het puberende brein. Waarin de adolescent, leeftijd van 10 tot 20 jaar, wordt besproken. In de adolescent ontwaakt vanaf ongeveer 18 jaar bewuste zelfverantwoordelijkheid, voorafgaand van zijn handelen. Voor die leeftijd handelt de adolescent spontaan. De tijd verantwoord indelen en een klus plannen doet de adolescent dus pas bewust van af zij achttiende. In hoeverre kan de adolescent dan verantwoordelijk gehouden worden voor zijn actie? De actie vindt onbewust plaats. Handelen ontstaat overwegend spontaan. Het handelen wordt geleid door de mate waarin dat wat gedaan zou kunnen worden, uitdagend en spannend is. Uitdagende en spannende dingen worden als plezierig ervaren omdat veelal een beloning aan de horizon prijkt. Er wordt daarom spontaan tot actie overgegaan.
Eveline Crone woorden:
…in de adolescentie niet alleen het vooruitzicht op het krijgen van een beloning, maar ook het vooruitzicht op een mogelijke beloning al resulteert in een overactiviteit van het pleziergebied. Adolescenten zijn dus extra gevoelig voor de mogelijkheid dat er een beloning aankomt. Deze overgevoeligheid in de hersenen zou ook kunnen verklaren waarom adolescenten spannende situatie opzoeken. Een spannende situatie hangt namelijk samen met een mogelijke aantrekkelijke opbrengst.
In haar boek schets Crone verschillende situatie die de jonge adolescent van voorgenomen handelingen doet veranderen als uitdagende en spannende situaties zich aandienen omdat die als plezierig of leuk worden gezien en dus tot actie wordt overgegaan.

Als derde de bevestiging in BNdeStem.
Niets minder dan een heldendaad verrichtte een groep jongeren toen gisteravond iets voor 20.30 uur bij flat De Vliedberg een man met zijn auto te water raakte.
Omdat het voertuig kopje onder dreigde te gaan, sprong een tiental jonge omstanders het ijskoude water in om de auto op zijn kant te houden om te voorkomen dat de man en zijn in de auto aanwezige hond zouden verdrinken. Nadat de hulpdiensten waren gearriveerd, werd de man onder enorme publieke belangstelling naar het Amphia Ziekenhuis in Breda vervoerd. Zijn verwondingen leken mee te vallen. Diverse jongeren werden met onderkoelingsverschijnselen in een van de ambulances behandeld.

Onze adolescenten zijn jongeren die het leven sprankelend te gemoed gaan als het juiste wordt aangereikt. De ‘volwassene’ weet niet hoe dat te doen. Ons onderwijs is daar een voorbeeld van.
Het daagt de leerling onvoldoende of niet uit en is al helemaal niet spannend. Hierdoor worden zij niet verleid om wat ze doen, daar plezier aan te beleven. Ze ondergaan aan aantal jaren de schoolgang met lichte tegenzin.
Als die werkelijkheidsgedachte in het onderwijs wordt gebracht in samenhang met uitdagende en spannende werkwijzen, ontstaan vanzelf plezier.
Nog een lange tijd onderwijs aanbieden dat slecht door een onderwijsgevenden nog wel leuk gevonden wordt maar door schoolgaande….
Mogen wij onze leerlingen, onze kinderen, dit jarenlang aandoen?
Mijn antwoord hierop is, neen.